Archive for the ‘Uncategorized’ Category

h1

The day I lost the game…

December 15, 2011

Καθώς σκέφτομαι πως να ξεκινήσω αυτό το post, καταλαβαίνω πως άδικα το ψάχνω. Σήμερα είναι η ημέρα που παραδίνω τα όπλα και σηκώνω τα χέρια ψηλά, καταλαβαίνοντας πως δεν υπάρχει περίπτωση να πετύχω όσα θέλω να πετύχω και να βγώ κερδισμένος χωρίς να διαγράψω ορισμένους κανόνες που είχα θέσει ως απαράβατους για τον εαυτό μου.

Κάθε άνθρωπος φαντάζομαι στην πορεία της ζωής του έχει θέσει να ζει με ορισμένους κανόνες. Προσωπικούς του κανόνες. Κανόνες που έχουν σχηματιστεί είτε μέσω εμπειριών, είτε μέσα από συμβουλές φίλων και ούτω καθεξής. Και είτε το πιστεύετε είτε όχι, οι κανόνες αυτοί σπανίως βγάζουν νόημα όταν φτάσεις στο σημείο να τους συζητήσεις με κάποιο άλλο άτομο γιατί πολύ απλά είναι περισσότερο βγαλμένοι από αρνητικά και θετικά συναισθήματα που έχουμε βιώσει και όχι από ώριμη λογική και κριτική σκέψη.

Τα τελευταία χρόνια (τα τελευταία 20-25 χρόνια περίπου, δεν παίρνω και όρκο) ομολογώ ό,τι είχα και εγώ ορισμένους κανόνες και οφείλω να αναφέρω έναν ή δύο ώστε να καταλάβετε και εσείς μέσα από παραδείγματα τι ακριβώς εννοώ. Ή μάλλον όχι. Αφού την γραμμή την έχω περάσει, οποιαδήποτε αναφορά στο παρελθόν είναι περιττή. Παρ’όλα αυτά θα αναφέρω 1-2 παραδείγματα τα οποία μπορεί να είναι δικά μου, μπορεί και όχι.

Πρώτος κανόνας θα μπορούσε να ήταν να μην τα φτιάξω ποτέ με κοπέλα που οδηγεί μοτοσυκλέτα. Αυτός ο κανόνας μπορεί να δημιουργήθηκε από μία εμπειρία με γκόμενα που είχα κάποτε στο λύκειο που ήταν μηχανόβια και μετά από αχαλίνωτα βράδια σεξ με παράτησε σαν στιμμένη λεμονόκουπα και εγώ σηκώθηκα και είπα “όλες οι μηχανόβιες το ίδιο είστε”. Εδώ να κάνω 2 παρατηρήσεις: Προσέξτε πόσο ηλίθιος ακούγεται ο κανόνας όταν τον μοιράζεσαι με άλλον. Και όμως! Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έχουν “εντελώς συμπτωματικά” και οι φίλοι σας τον ίδιο κανόνα και παρ’όλο που είναι εντελώς παράλογος να νιώθετε ό,τι ο φίλος σας είναι το μόνο άτομο στον κόσμο που σας καταλαβαίνει μόνο και μόνο επειδή συμφωνεί. Δεν θα αναφερθώ καθόλου τι λογικά σφάλματα και πλάνες έχει αυτός ο κανόνας, κάντε το εσείς.

Άλλος κανόνας θα μπορούσε να ήταν να μην μάθω ποτέ γερμανικά. Να μην πηγαίνω γυμναστήριο. Να μην κάνω ποτέ τίποτα μετά τις 2 το πρωϊ γιατί δεν συμβαίνει ποτέ κάτι καλό. Να πιστεύω στα ζώδια γιατί κάποτε επιβεβαιώθηκε μία έντονη συναισθηματική επιθυμία όταν πρώτα το άκουσα να το λέει ένας “ειδικός” στην τηλεόραση ή το διάβασα σε περιοδικό. Είναι τόσοι πολλοί οι κανόνες που έχουμε που θα χάσουμε το μέτρημα αν καθίσουμε να τους σκεφτούμε!

Πριν κλείσω, 2 πράγματα: Το νέο μου blog είναι το http://nassosdim.wordpress.com στο οποίο θα γράφω χρησιμοποιώντας αγγλικά (ίσως και σε άλλες γλώσσες) αλλά όχι στα ελληνικά και θα μιλάω κυρίως για προγραμματισμό και τεχνολογία. Δεύτερον, δεν υπάρχει περίπτωση να διαγράψουμε τους κανόνες που έχουμε συνειδητά ή υποσυνείδητα βάλει, μπορούμε απλώς να τους αλλάξουμε σε κάτι περισσότερο απτό και λογικό και σας ενθαρρύνω να το προσπαθήσετε. Τρίτον you also have lost the game.

Auf wiedersehen!

Advertisements
h1

2011 patch notes *official*

December 31, 2010

After our dev team spent a whooping 1 hour drinking coffee and playing children’s card games, we decided to apply the following fixes in the current year. Note that there will be of course more bug fixes, buffs and nerfs upon the patch and we take note to only a small portion of it.

Version count : Updated from 2010 to 2011 to reflect changes.
Months count : Counter has been reset in order to track season progress in a proper manner, starting from April instead of January to reflect the weather conditions.

The following changes applied to Greece :

1: We detected politicians that actually didn’t stole money. This was clearly unintended and after some hard work and testing we apply a fix in this issue and we expect directly feedback in order to ensure their functionality.
2: Fixed a bug were police force on riots will use teargas. Added new vehicles : Zeppelin, mammoths and a black polar bear in their artillery.
3: Fixed a bug were people actually had a job. This created a lot of frustration and caused imbalances. Also, to ensure that the average Greek won’t have any money to wear a second pair of pants, we will apply direct buff to taxes.
4: The four is a lie.
5: It was reported that one bus was actually moving downtown Athens. Our team is still researching through this issue as it seems completely irrational for a bus to actually work.
6: Taxi drivers now became more rude to reflect the Greek reality.
7: People will theorycraft more instead of taking action because let’s be honest, you don’t need to take action, only sit on a couch knowing what to do without doing it.
8: Fixed an issue regarding Greek song artists could actually sing good. Now everyone and their dog can sing. We know you will listen and dance to it.
9: Fixed the default requirements to be considered geek. Now all you have to do is buy a mac.
10: Cigarette’s duration increased by 20 seconds.
11: Fixed a bug were being a good person actually matters. Now all you have to be is popular, rich or both. Come to think of it, that was always the case.
12: Although we felt that the following change was unnecessary in this version, we applied it : In 2010 we found out bugged citizens who actually went to vote. This was clearly a bug and therefore from this patch onwards nobody will go to vote. Instead, the leaders of the big political parties will gather once every 4 years, draw from sticks and the one who will draw the longest stick wins (also he will drive it down our asses, lucky us).
13: Patched an issue with some TV programs that were actually good and interesting.

Now for some profession-specific changes :

Developers:
1) Working hours increased by 10 to reflect the income decrease.
2) A developer needed to do design, tech support, baking cookies, ass kissing and if female, decent blowjobs in order to get paid. This was clearly overpowered according to reports and we added the following skills as well : Knitting, cat catching, chicken run, breast feeding the baby of their boss, turtle shaving.
3) Fixed a bug were a developer had actually free hours to be social and enjoy life.

Entrepreneurs:
After analyzing our resources and double-checked the results, entrepreneurship in Greece is being removed until further notice.

Global changes:
Justin Bieber is being removed! Just kidding.
Applied new skill to Germans : Golden goose (1 second cooldown, casting time instant). Effect : Crap golden eggs. No rectal pain involved.

P.S. : Happy new year! Also available in syrup. Come to think of it, this sounds funny only when you say it in Greek.

h1

Αυτό.

October 6, 2010

Ξέρεις αυτό που είσαι με έναν άνθρωπο και…

Κάτσε να θυμηθώ πως το λένε…

Αυτό που δεν σε ενδιαφέρει τι θα πεις γιατί ακόμη και μαλακία να είναι θα γελάσετε.
Αυτό που δεν καταλαβαίνεις πότε πέρασε η μέρα όταν είστε μαζί. Όχι απλά η ώρα, η μέρα.
Αυτό που απλά σας βαράει και πάτε όπου σας κατέβει. Για ταινία, για πατινάζ, ιππασία, για πίτσα σε παγκάκι, για απλή βόλτα γύρω από το τετράγωνο, για βρώμικο, για τριήμερο σε νησί, για τριήμερο στην ζούγκλα με τον ταρζάν (ή και χωρίς τον ταρζάν).
Αυτό που όταν σου λέει ευχάριστα νέα θέλει η ψυχή σου να πηδήξει έξω από το σώμα σου και να τον/την αγκαλιάσει για να μοιραστείς την χαρά.
Αυτό που μπορεί να κάθεστε χωρίς να μιλάτε και να μην το προσέξατε.
Αυτό που θες μόνο το καλύτερο για τον άλλον γιατί αξίζει πολλά και κάνεις ό,τι περνά από το χέρι σου και αν δεν περνά βουτάς και το πιάνεις.
Αυτό που όταν δακρύζει δεν θες απλά να τα σκουπίζεις αλλά να τα κλάψεις εσύ για να μην σηκώνουν μόνο τα μάτια τους/της το βάρος τους.
Αυτό που καταλάθος πίνεις από τον καφέ του/της και αντί να σιχαθείς και να ζητήσεις συγνώμη, ξαφνικά τρώτε ο ένας το φαγητό του άλλου.
Αυτό που δεν σε νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι γιατί η γνώμη σου για εκείνον/εκείνην αρκεί.
Αυτό που σε κάνει να παρατάς τα πάντα και να τρέχεις να συμπαρασταθείς όταν κάτι στραβώσει.
Αυτό που μπορείς να το μοιραστείς με όλο τον κόσμο χωρίς να ντρέπεσαι.
Αυτό που χαμογελώντας στρώνεις να κοιμηθείς στο πάτωμα για να μην ενοχλείς το ροχαλητό του/της.
Αυτό που δεν σε νοιάζει τι ήταν αλλά τι πρόκειται να γίνει.
Αυτό που ξέρεις πότε φοβάται στον κινηματογράφο και κλείνετε ο ένας τα μάτια του άλλου.
Αυτό που θα δώσεις λεφτά αν τα χρειάζεται και δεν σε ενδιαφέρει που θα γυρίσεις σπίτι σου με τα πόδια.
Αυτό που δεν χρειάζεται κάθε 3 και λίγο να νιώθεις καχυποψίες και ανασφάλεια γιατί τον/την εμπιστεύεσαι.
Αυτό που σε κάνει να σβήνεις το τσιγάρο από μόνος/η σου για να μην του/της κάνεις κακό.
Αυτό που κάνει την θέα που απολαμβάνετε ακόμα καλύτερη.
Αυτό που σου δίνει κουράγιο να περνάς όλα τα εμπόδια.
Αυτό που ακούς το όνομα του/της και η καρδιά σου προσπερνά έναν χτύπο και νιώθεις το στομάχι σου μία περίεργη αίσθηση.
Αυτό που όταν σου λείπει, σε κάνει να κλαίς.
Αυτό που όσοι αποπειράθηκαν να το σφραγίσουν σε μία λέξη απλώς το έκαναν κοινότυπο και μείωσαν την αξία του.
Αυτό που δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις πολύ γιατί σου βγαίνει φυσικό και αυθόρμητο.
Αυτό που δεν δίνεις δεκάρα για σένα φτάνει να είναι εκείνος/η καλά.
Αυτό που δεν θες να τελειώσει ποτέ.
Αυτό.

h1

Dublin for guinness

September 29, 2010

Ιρλανδία : Η χώρα της μπύρας, των τριφυλλιών και της νεολαίας. Κάπως έτσι θα χαρακτήριζε κανείς με λίγα λόγια τις εντυπώσεις του μετά από ένα σύντομο ταξίδι. Ευτυχώς η παραμονή μου ήταν αρκετά μεγαλύτερη ώστε να μπορώ να προσθέσω περισσότερα.

Το διάστημα που έμεινα δεν κατάφερα ασφαλώς να γνωρίσω τον χειμωνιάτικο καιρό. Ένα καλοκαίρι με μέγιστη θερμοκρασία τους 22, οι δρόμοι γεμάτοι, τα μαγαζιά ανοιχτά και τις Κυριακές, το Δουβλίνο έσφιζε από ζωή. Μικρότερο από την Αθήνα, μεγαλύτερο από την Θεσσαλονίκη, με κατοίκους ομιλητικούς και πλατείες που τα ηχεία τους φιλοξενούσαν άπειρη μουσική πολλών κατηγοριών όπως οι Massive attack (το πρώτο κομμάτι που μου έχει κάτσει : unfinished sympathy), θαρρεί κανείς πως είναι μία φιλόξενη πόλη. Τουριστική και πολύ φιλικά μάλιστα, σε κάθε γωνία της θα ακούσεις είτε Ισπανικά είτε Γαλλικά είτε Γερμανικά.

Είχα την χαρά να γνωρίσω ένα ζευγάρι Πολωνών που έμενε 4,5 χρόνια εκεί. Μου είπαν με λίγα λόγια ό,τι στις αρχές τους είχαν την εντύπωση ξεχωριστής μεταχείρισης από τους ντόπιους. Του είδους που δίνουμε τακτικά εμείς οι Έλληνες. Δεν θέλω να γίνω γραφικός αλλά, στην νοοτροπία των Ιρλανδών συνάντησα αρκετά κοινά στοιχεία με την ελληνική αλλά με ουσιώδεις διαφορές. Συγκεκριμένα ένας φίλος μου είπε ό,τι μας θαυμάζει γιατί ξέρουμε να μην σκύβουμε το κεφάλι. Αλήθεια, έτσι μας βλέπουν όλοι οι ξένοι; Οι περισσότεροι δε απορούσαν με τι καρδιά άφησα πίσω μου μία τόσο μαγευτική χώρα σαν την Ελλάδα. Με καλό καιρό, με παραλίες. Μόνο αυτά ήξεραν. Γι’αυτό απορούσαν.

Αυτό που περίμενα στην Ιρλανδία να δω ήταν υψηλές τιμές. Υπήρχαν μεγάλες διαφορές όπως στα τσιγάρα (8,50 ευρώ – ouch) και στις αστικές συγκοινωνίες (κάρτα διαδρομών με 20 ευρώ το πενταήμερο για λεωφορεία – δεν έχουν μετρό αλλά προαστειακό και τραμ και εκεί δεν είναι ενιαίο) και φυσικά ενοίκιο : 400 ευρώ για ένα δωματιάκι – σοφίτα που μου πρόσφερε ζεστασιά σε μία περιοχή που χαρακτηρίζεται φτηνή. Σε μερικά πράγματα ήταν φτηνότερα από Ελλάδα (βλέπε Starbucks, Friday’s) ενώ σε άλλα τα rates ήταν σε λογικά πλαίσια που κάποιος με 1800 ευρώ το μήνα θα μπορούσε κιόλας να αποταμιεύει (1400 είναι ο βασικός).

Οι άνθρωποι καλόκαρδοι, απλοϊκοί, χωρίς fancy macbooks και φρου-φρου. Είχαν χαρακτηριστικά βρετανών χωρίς όμως να γίνονται Λονδίνο. Συχνά όταν βαριόμουν στο λεωφορείο και στην καφετέρια έπιανα απλώς κουβέντα με τους γύρω μου. Κάτι που στην Ελλάδα θα σε κάνει να ακούσεις καντήλια. Μπορεί να πείτε ό,τι είναι κλασικό βρετανικό χαρακτηριστικό η ευγένεια αλλά και πάλι το να μπορείς να ελέγχεις τον εαυτό σου είναι κάτι το αξιοθαύμαστο (τουλάχιστον για μένα).

Τα bar τους είναι απίστευτα! Ζωντανή μουσική είδα, riverdance είδα (ναί Χάρη και Κορίνα, γαμάει). Α και να μην ξεχάσω, το κάπνισμα σε αρκετές περιοχές απαγορεύεται ακόμα και αν είσαι περαστικός από ένα κτίριο! Προφανώς το κάνουν για λόγους ασφαλείας αλλά το βρήκα κάπως υπερβολικό. Δηλαδή, εκεί που περπατούσα ξαφνικά με δείχνει ένας με το δάχτυλο του φωνάζοντας “sir please don’t smoke here” και ακολούθησε και συνάδερφος του. Μετά μπήκαν πίσω στην τράπεζα τους but you get the idea.

Ακόμα και σήμερα λαμβάνω email για συνεντεύξεις στις οποίες δυστυχώς δεν θα μπορέσω να απαντήσω. Βλέπετε, είμαι Ελλάδα πάλι. Αλλά όσο νιώθω αιχμάλωτος, ξέρω ό,τι δεν θα είναι για πολύ. Προς το παρόν απολαμβάνω την guinness μου…