Archive for September, 2010

h1

Dublin for guinness

September 29, 2010

Ιρλανδία : Η χώρα της μπύρας, των τριφυλλιών και της νεολαίας. Κάπως έτσι θα χαρακτήριζε κανείς με λίγα λόγια τις εντυπώσεις του μετά από ένα σύντομο ταξίδι. Ευτυχώς η παραμονή μου ήταν αρκετά μεγαλύτερη ώστε να μπορώ να προσθέσω περισσότερα.

Το διάστημα που έμεινα δεν κατάφερα ασφαλώς να γνωρίσω τον χειμωνιάτικο καιρό. Ένα καλοκαίρι με μέγιστη θερμοκρασία τους 22, οι δρόμοι γεμάτοι, τα μαγαζιά ανοιχτά και τις Κυριακές, το Δουβλίνο έσφιζε από ζωή. Μικρότερο από την Αθήνα, μεγαλύτερο από την Θεσσαλονίκη, με κατοίκους ομιλητικούς και πλατείες που τα ηχεία τους φιλοξενούσαν άπειρη μουσική πολλών κατηγοριών όπως οι Massive attack (το πρώτο κομμάτι που μου έχει κάτσει : unfinished sympathy), θαρρεί κανείς πως είναι μία φιλόξενη πόλη. Τουριστική και πολύ φιλικά μάλιστα, σε κάθε γωνία της θα ακούσεις είτε Ισπανικά είτε Γαλλικά είτε Γερμανικά.

Είχα την χαρά να γνωρίσω ένα ζευγάρι Πολωνών που έμενε 4,5 χρόνια εκεί. Μου είπαν με λίγα λόγια ό,τι στις αρχές τους είχαν την εντύπωση ξεχωριστής μεταχείρισης από τους ντόπιους. Του είδους που δίνουμε τακτικά εμείς οι Έλληνες. Δεν θέλω να γίνω γραφικός αλλά, στην νοοτροπία των Ιρλανδών συνάντησα αρκετά κοινά στοιχεία με την ελληνική αλλά με ουσιώδεις διαφορές. Συγκεκριμένα ένας φίλος μου είπε ό,τι μας θαυμάζει γιατί ξέρουμε να μην σκύβουμε το κεφάλι. Αλήθεια, έτσι μας βλέπουν όλοι οι ξένοι; Οι περισσότεροι δε απορούσαν με τι καρδιά άφησα πίσω μου μία τόσο μαγευτική χώρα σαν την Ελλάδα. Με καλό καιρό, με παραλίες. Μόνο αυτά ήξεραν. Γι’αυτό απορούσαν.

Αυτό που περίμενα στην Ιρλανδία να δω ήταν υψηλές τιμές. Υπήρχαν μεγάλες διαφορές όπως στα τσιγάρα (8,50 ευρώ – ouch) και στις αστικές συγκοινωνίες (κάρτα διαδρομών με 20 ευρώ το πενταήμερο για λεωφορεία – δεν έχουν μετρό αλλά προαστειακό και τραμ και εκεί δεν είναι ενιαίο) και φυσικά ενοίκιο : 400 ευρώ για ένα δωματιάκι – σοφίτα που μου πρόσφερε ζεστασιά σε μία περιοχή που χαρακτηρίζεται φτηνή. Σε μερικά πράγματα ήταν φτηνότερα από Ελλάδα (βλέπε Starbucks, Friday’s) ενώ σε άλλα τα rates ήταν σε λογικά πλαίσια που κάποιος με 1800 ευρώ το μήνα θα μπορούσε κιόλας να αποταμιεύει (1400 είναι ο βασικός).

Οι άνθρωποι καλόκαρδοι, απλοϊκοί, χωρίς fancy macbooks και φρου-φρου. Είχαν χαρακτηριστικά βρετανών χωρίς όμως να γίνονται Λονδίνο. Συχνά όταν βαριόμουν στο λεωφορείο και στην καφετέρια έπιανα απλώς κουβέντα με τους γύρω μου. Κάτι που στην Ελλάδα θα σε κάνει να ακούσεις καντήλια. Μπορεί να πείτε ό,τι είναι κλασικό βρετανικό χαρακτηριστικό η ευγένεια αλλά και πάλι το να μπορείς να ελέγχεις τον εαυτό σου είναι κάτι το αξιοθαύμαστο (τουλάχιστον για μένα).

Τα bar τους είναι απίστευτα! Ζωντανή μουσική είδα, riverdance είδα (ναί Χάρη και Κορίνα, γαμάει). Α και να μην ξεχάσω, το κάπνισμα σε αρκετές περιοχές απαγορεύεται ακόμα και αν είσαι περαστικός από ένα κτίριο! Προφανώς το κάνουν για λόγους ασφαλείας αλλά το βρήκα κάπως υπερβολικό. Δηλαδή, εκεί που περπατούσα ξαφνικά με δείχνει ένας με το δάχτυλο του φωνάζοντας “sir please don’t smoke here” και ακολούθησε και συνάδερφος του. Μετά μπήκαν πίσω στην τράπεζα τους but you get the idea.

Ακόμα και σήμερα λαμβάνω email για συνεντεύξεις στις οποίες δυστυχώς δεν θα μπορέσω να απαντήσω. Βλέπετε, είμαι Ελλάδα πάλι. Αλλά όσο νιώθω αιχμάλωτος, ξέρω ό,τι δεν θα είναι για πολύ. Προς το παρόν απολαμβάνω την guinness μου…